Dit is de kleurenstaal die ik gebruikt heb.

 

Kijkgaatjes

De wind ging om en ineens waren ze er weer:
de gedachten aan winterlichtstilte.

En aan de glazen ogen van een wildvreemd kind

dat de winter liever heeft om door te kijken.
Zo zakelijk,
zo onverschillig mogelijk de blik
gericht op het keren van de kou.

Omdat ergens toch het vriespunt liggen moet.
Ergens moet water ijs,
ijs water kunnen houden.
Ze dacht erover haar ogen tot
kijkgaatjes te laten dichtsneeuwen.